1920–1991
Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης
Μοναχός γεννημένος στο Λιβίσι της Μικράς Ασίας, που ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μεγάλωσε στη Βόρεια Εύβοια και από το 1975 έως την κοίμησή του το 1991 ήταν ηγούμενος της Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιάκωβος γεννήθηκε το 1920 στο Λιβίσι της Μικράς Ασίας, σε οικογένεια με βαθιά ευσέβεια και πολλούς κληρικούς στο παρελθόν της. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένειά του ξεριζώθηκε και έφτασε πρόσφυγας στην Ελλάδα, περνώντας πρώτα από τον Πειραιά, πριν εγκατασταθεί τελικά στην Εύβοια.
Από παιδί έδειχνε κλίση στη μοναχική ζωή: κατά την παράδοση είχε απομνημονεύσει τη Θεία Λειτουργία σε ηλικία επτά ετών, αν και ήταν αγράμματος. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία διατηρώντας την ασκητική του ζωή και έγινε μοναχός το 1951, μετά τον γάμο της αδελφής του.
Έζησε στη Μονή Οσίου Δαβίδ του Γέροντος στη Βόρεια Εύβοια, της οποίας έγινε ηγούμενος το 1975, παραμένοντας εκεί μέχρι την κοίμησή του το 1991, φημισμένος για τη φιλανθρωπία του.